door: Judith Groen | 324 views
Afgelopen november ben ik 30 geworden. Yep, the big 3-0, het begin van het einde. Toen ik 12 was vond ik mensen van 30 ‘vet oud’. Dertigers waren mensen die alles wisten, die mij vertelden wat ik moest doen en die nooit meer gingen stappen. En op een dag was ik dat zelf.
Op de vraag of ik me ook 30 voel, heb ik nog geen antwoord. Ik heb de obligate kat, huis, auto, baan en zeg steeds verstandigere dingen. Ook is het zwart-wit denken geleidelijk overgegaan in een genuanceerde kijk op het leven. In dat opzicht durf ik mezelf dus best volwassen te noemen.
Maar op sommige momenten ben ik nog lang niet waar ik dacht dat ik nu zou zijn. Voor mijn gevoel betrad ik gisteren nog de arbeidsmarkt als stagiaire. En was het gisteren dat ik te horen kreeg dat ik beter met kritiek moest leren omgaan. Van iemand van 30.
Inmiddels zit ik aan de andere kant van de tafel. Op 1 februari begint ‘mijn’ eerste stagiaire, de eerste persoon die ik helemaal zelf moet gaan begeleiden. En ik vind het doodeng. Wat nou als ze me stom vindt? Of te streng? Of ga ik niet streng genoeg zijn als ze haar best niet doet, zodat ze volledig over me heen loopt?
Voorlopig ga ik er maar vanuit dat het de liefste, slimste, beste stagiaire in de hele wereld is, die mij onmiddellijk begrijpt en fantastisch vindt. En mocht er onverhoopt toch iets niet goed gaan, dan vraag ik gewoon advies aan een collega. Eentje van 40. Vet oud dus.
Reacties (2)
Anderen bezochten ook
Delen
Print pagina
Reactie van Jochem Koole 
Reactie van Judith Groen | Maak je bekend met |
|
Wouter van Voorst Joris Kreutzer Paul de Nooijer
